ಊಟಬಲ್ಲವನಿಗೆ...

ಹೌದು, ಈ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ರೋಗಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿಲ್ಲ, ಅಸಂಖ್ಯ ಸಸ್ಯಕೋಟಿಗಳಲ್ಲೂ ಹೊಸರೋಗಗಳ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ, ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನಿತ್ಯ ನೂತನ ವ್ಯಾಧಿಗಳು, ಹೀಗೇಕೆ ? ! ನಾವು ಉತ್ತರಭಾರತೀಯರ ನಾನ್, ರೋಟಿ, ಕುಲ್ಚ, ದಾಲ್‌ಗಳನ್ನು ಮೆದ್ದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ವಿಶೀಯ ಪಿಜ್ಜಾ ಬರ್ಗರ‍್ಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನ ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಗಳು ತುಂಬಾ ಬದಲಾಗಿರುವುದು ಹೊಸಹೊಸ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ನಿಮಂತ್ರಣ ನೀಡಿದಂತಾಗಿದೆ " ಆಹಾರಾರ್ಥಂ ಕರ್ಮಕುರ್ಯಾದನಿಂದ್ಯಂ, ಕುರ್ಯಾದಾಹಾರಂ ಪ್ರಾಣಸಂರಕ್ಷಣಾರ್ಥಮ್ || ಎಂಬ ಆರ್ಯೋಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಧ್ಯೇಯವಾಕ್ಯವಾನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡ, ಊಟಬಲ್ಲವನಿಗೆ ರೋಗವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತ, ಆಹಾರ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅಲಿಖಿತ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನೇ ಹೊಂದಿದ, ಅನ್ಯರಿಗೂ ಆದರ್ಶವಾದ ಅಡುಗೆ ಪರಂಪರೆಗೆ ಹೆಸರಾದ, ನಾವು ಭಾರತೀಯರೇ ಆಹಾರದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಡವುತ್ತಿರುವುದು ವಿಚಿತ್ರ  ವಿಪರ‍್ಯಾಸ.

            ದೂರದ ಆ ಪೆರ್ಡಾಲದಿಂದ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಕ ಬಂಧುಗಳೊಬ್ಬರು ಬಹಳ ವ್ಯಥೆಯಿಂದ ಕಳಕಳಿಯಿಂದ ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಊರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹವ್ಯಕರೊಬ್ಬರ  ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಸಮಾರಂಭ. ಅರ್ಧಶತಕಷ್ಟು ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಭಕ್ಷ್ಯ ಭೋಜ್ಯಗಳು.  ಬೇಡಿ ನೀಡಿ ಉಣ್ಣುವ, ಎತ್ರರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮೆಲ್ಲುವ, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ನಿಂತು ತಿನ್ನುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಇದ್ದವು.ಆದರೆ ತೊವ್ವೆ ತಂಬ್ಳಿ, ಹುಳಿ, ಮೆಣಸಿಕಾಯ್, ಸಾಂಬ್ರಾಣಿ ಮುಂತಾದ ನಮ್ಮ ಭೋಜನಾಮೃತಗಳಾವವೂ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ನೋಡಿದರೇ ಬೇಡವೆನಿಸುವ ವ್ಯಂಜನಗಳನ್ನು ಮೆದ್ದೆದ್ದಮೇಲೆ ತಂಪನೆಯ ಕೆನೆಹಿಮಲೇಹ್ಯ (ಐಸ್‌ಕ್ರೀಮ್) ಆದರೆ ಭೋಜನ ದಕ್ಷಿಣೆ ಒಂದುರೂಪಾಯಿ ನಾಣ್ಯ ! ಸುಧಾರಣೆಯಲ್ಲದ ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನೂ ಆಕ್ರಮಿಸಿತಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವರ ಕೊರಗು.

            ನನಗೂ ಈ ಮಹಾ ನಗರಿಯಲ್ಲಿ ಭೋಜನದ ಹಲವಾರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಬರುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಭಾರೀ ಭೋಜನ ಸವಿಯುವಾಗ ಅನೇಕ ಸಲ ಅನಿಸಿದೆ. ನಮ್ಮದಲ್ಲದ ನಮಗೊಗ್ಗದ ಈ ಭಕ್ಷ್ಯ ಭೋಜ್ಯಗಳನ್ನು ಯಾಕೆ ಮಾಡಿಸಿದಿರಿ ಎಂದು ಆತಿಥೇಯರನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ ಕೂಡ. ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ಇದು ಘನತೆಯ (ಪ್ರೆಸ್ಟೀಜ್‌ಪ್ರಶ್ನೆ) ಸಂಕೇತವಂತೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಹವ್ಯಕರಲ್ಲಿ... ನಿಮಗೆ ಹೋಳಿಗೆ ಸೇರ‍್ತ, ಗೆಣಸಲೆ ಇಷ್ಟವಾ, ಪತ್ರೊಡೆ ಮೆಚ್ಚತಾ, ತೊಡದೇವು ಬೇಕಾ, ಮಾವ್ನಕಾಯ್ ನೀರ‍್ಗೊಜ್ಜು ಆಗ್ತಾ ? ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ ಇಲ್ಲೆ ; ಬೇಡ ಅನ್ನುವ ಜನ ಇರಲಾರರು. ಶ್ರೀರಾಮಂದ್ರಾಪುರಮಠವು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಎರಡ್ಮೂರುಬಾರಿ ಪಾಕೋತ್ಸವವನ್ನು ನಡೆಸಿದಾಗ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಶಾಕಾಹಾರಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅನ್ಯರಿಗೂ ಈ ಆಹಾರ ಬಲು ಇಷ್ಟ ಎಂಬುದು ದೃಢವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಯಾರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಉತ್ತರದ, ವಿಲಾಯತಿಯ, ದಾಕ್ಷಿಣಾತ್ಯರಿಗೆ ಜೀರ್ಣಿಸಲಾಗದ ಖಾದ್ಯ ಭೋಜ್ಯಗಳು. ಎಂಬುದೇ ನಿರುತ್ತರ ಪ್ರಶ್ನೆ. ವಾಯು ಜಲ ಇತ್ಯಾದಿ ಪರಿಸರಗಳ ಮಾಲಿನ್ಯದಲ್ಲಿ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಂದ ಮನೋಮಾಲಿನ್ಯದಿಂದ ಜೀವಿಸುವ ಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲುನುಂಗಿ ಕರಗಿಸಬಲ್ಲ ಗಟ್ಟಿಗರಾರೂ ಈಗ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಮಹಾನಗರಿಗರ ಜೀವನ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನ್ನಸಾರು ಗೊಜ್ಜು ತಂಬ್ಳಿಗಳೇ ಅರಗುವುದು ಕಷ್ಟ.ವಾಗಿರುವಾಗ, ಎಳೆದಷ್ಟು ಉದ್ದವಾಗುವ ನಾನ್, ಅರೆಬೆಂದ ಫ್ರೈಡ್ರೈಸ್, ಅತಿ ಕ್ಯಾಲೊರಿಯ ಪುಲಾವ್, ಎಣ್ಣೆಮುಳುಕ ಸಮೋಸ, ವಿಷರಸಾಯನಯುಕ್ತ ಪೂರ್ಣಶಾಕವಲ್ಲದ ಗೋಬಿಮಂಚೂರಿ ಇವೆಲ್ಲವ ಮೆದ್ದು ನಿದ್ದೆಮಾಡುವವರಾರಿದ್ದಾರೆ. ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಕೆಲವರಿಗಾದರೂ ಜೀರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಡಬಹುದು ಎಂದು ಜೀರ್ಣಕ್ರಿಯೆಗೆ ಆವಶ್ಯಕ ಉಷ್ಣತೆಯೂ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಇರಬಾರದೆಂದು ತಂಪನೆಯ ಐಸ್ಕ್ರೀಮ್ ಕೊಟ್ಟು ಬಂಧುಗಳ ಮೇಲೆ ಹಗೆಯನ್ನೇಕೆ ತೋರುವರೋ ನಾನರಿಯೆ.

            "ಆಹಾರಶುದ್ಧೌ ಸತ್ತ್ವಶುದ್ಧಿಃ " ಎಂಬುದನ್ನರಿತು ನಮ್ಮ ಸಾಂಪ್ರಯಾಯಿಕ ಆಹಾರಕ್ರಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸೋಣ. ಬಾಯಿರುಚಿಯನ್ನುಳಿಸಿ, ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ, ಸ್ವಸ್ಥ ಸಮಾಜವನ್ನು ಕಟ್ಟೋಣ.